Αναδημοσίευση: Ασφυκτικές αλλαγές ισχύουν φέτος στα κράτη της Ευρωζώνης

Εξαιρετικά χρήσιμη είναι η έκθεση του Γραφείου Προϋπολογισμού του Κράτους της Βουλής. Οι επιστήμονες που την απαρτίζουν συγκέντρωσαν τις αποφάσεις που καθορίζουν τη νέα οικονομική διακυβέρνηση της Ευρωζώνης, η οποία ισχύει από την 1η Ιανουαρίου του 2014. Οι αλλαγές που έχουν γίνει λόγω της κρίσης ή με πρόσχημα την κρίση είναι σοβαρότατες. Καθορίζεται πλέον ένα κυριολεκτικά ασφυκτικό πλαίσιο μέσα στο οποίο υποχρεούται να ασκεί τη δημοσιονομική πολιτική της η κυβέρνηση κάθε χώρας που παραμένει στην Eυρωζώνη, ανεξάρτητα από τη θέληση, τις προθέσεις ή τις υποσχέσεις της προς τον λαό. Αξίζει πραγματικά να δούμε κάποια στοιχεία του νέου πλαισίου δημοσιονομικής πειθαρχίας που διαμορφώθηκε στην Ευρωζώνη μετά από μια σειρά διακρατικών συμφωνιών των πολιτικών ηγετών της και συνακόλουθες οδηγίες και κανονισμούς της Κομισιόν.

Η πρώτη και σημαντικότερη αρχή είναι η διά νόμου… απαγόρευση ελλείμματος του κρατικού προϋπολογισμού! Ακριβέστερα, κάθε κράτος της Ευρωζώνης υποχρεούται να υιοθετήσει κανόνες -και μάλιστα, όπως τονίζεται στο άρθρο 3, παράγραφος 2 του Δημοσιονομικού Συμφώνου, διατάξεις «κατά προτίμηση συνταγματικού κύρους»!- που να περιορίζουν το διαρθρωτικό έλλειμμα των προϋπολογισμών τους μάξιμουμ στο… 0,5% του ΑΕΠ τους! Απαγορεύεται δηλαδή ουσιαστικά στις κυβερνήσεις της Ευρωζώνης να αναλάβουν νέα χρέη. Επιπροσθέτως, τα κράτη της Ευρωζώνης των οποίων το δημόσιο χρέος υπερβαίνει το 60% του ΑΕΠ τους που ορίζει το Μάαστριχτ, υποχρεούνται κάθε χρόνο να μειώνουν το υπερβάλλον έλλειμμα κατά το ένα εικοστό. Για να αντιληφθούμε καλύτερα το μέγεθος αυτού του παραλογισμού, ας δούμε τι σημαίνει αυτό για την Ελλάδα.

Το 2013 έκλεισε με το δημόσιο χρέος της χώρας μας στο 175% του ΑΕΠ της. Αρα το υπερβάλλον χρέος της είναι 175% του ΑΕΠ μείον 60% που επιτρέπει το Μάαστριχτ ίσον 115% του ΑΕΠ. Το ένα εικοστό του 115% είναι σχεδόν 6% – για την ακρίβεια 5,75%. Η Ελλάδα επομένως είναι υποχρεωμένη να έχει όχι έλλειμμα μικρό, αλλά ένα τεράστιο πλεόνασμα 5,75% κάθε χρόνο και επί… είκοσι συνεχή χρόνια (!) προκειμένου να συμμορφωθεί με τη διάταξη αυτή.

Είναι εντελώς παρανοϊκό κάτι τέτοιο, δεν έχει γίνει ποτέ μα ποτέ στην ιστορία της ανθρωπότητας και φυσικά ποτέ δεν πρόκειται να γίνει, ό,τι και να αποφασίζει η Ευρωζώνη. Κάθε χώρα που δεν το κάνει, έχουν αποφασίσει οι ηγέτες της Ευρωζώνης, θα τιμωρείται με πρόστιμο 0,2% του ΑΕΠ της και ταυτόχρονα θα διακόπτεται η χορήγηση πόρων από τα διαρθρωτικά ταμεία! Η καταστροφή της οικονομίας της δηλαδή θα είναι σίγουρη 100%! Ας δούμε τώρα ένα άλλο σημείο που αφορά τα κράτη που έχουν προσφύγει για χρηματοδότηση στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης. Τα κράτη αυτά υπάγονται αυτομάτως σε καθεστώς «ενισχυμένης εποπτείας». Μέχρι πότε;

Ο κανονισμός της ΕΕ 472 του 2013 ορίζει στο άρθρο 14 ότι «τα κράτη – μέλη παραμένουν υπό εποπτεία μετά το πρόγραμμα εφόσον δεν έχει εξοφληθεί τουλάχιστον το 75% της χρηματοδοτικής βοήθειας…». Για να καταλάβουμε τι σημαίνει αυτό στην περίπτωση της Ελλάδας, με βάση τα δάνεια που έχουμε πάρει μέχρι τώρα και βάσει των ρυθμίσεων αποπληρωμής που ισχύουν σήμερα, η χώρα μας θα βρίσκεται βάσει αυτού του κανονισμού της ΕΕ σε καθεστώς «Μνημονίου χωρίς Μνημόνιο» μέχρι περίπου το… 2040!!! Ενα τέταρτο του αιώνα και βάλε! Μάλιστα, αν η Κομισιόν εκτιμά ότι «υπάρχει κίνδυνος για τη δημοσιονομική βιωσιμότητα» κάποιας χώρας, τότε παρατείνεται ακόμη περισσότερο η εποπτεία. Στην περίπτωση αυτή όχι μόνο η θιγόμενη χώρα δεν μπορεί να κάνει τίποτα, αλλά δεν χρειάζεται καν να εγκρίνει την πρόταση της Κομισιόν το Συμβούλιο της Ευρωζώνης!

Η έγκριση θεωρείται αυτοδίκαιη «εκτός αν το Συμβούλιο συνεδριάσει και την απορρίψει και μάλιστα με ειδική (σ.σ.: αυξημένη δηλαδή) πλειοψηφία μέσα σε 10 ημέρες» από τότε που αποφάσισε η Κομισιόν! Ουσιαστικά, αν θέλουμε να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, έτσι και υπαχθεί ένα κράτος σε καθεστώς «ενισχυμένης εποπτείας», δεν βγαίνει από το καθεστώς αυτό ποτέ, αν δεν το θέλει η Κομισιόν!

Αυτή είναι η ΟΝΕ που προωθείται με πρόσχημα την κρίση

Δεν πρόκειται να τελειώσει ποτέ ο ευρω-γολγοθάς της Ελλάδας! Δεν πρόκειται για κάποια παροδική δυσκολία. Η τραγική κατάσταση που ζούμε είναι ακριβώς η οικονομική ενοποίηση της ΕΕ που προωθείται, αξιοποιώντας και τη δημοσιονομική κρίση! Πρέπει να το πάρουμε απόφαση επομένως ότι έτσι θα ζούμε και στο μέλλον εφόσον η Ελλάδα παραμένει στην Ευρωζώνη και εφόσον η Γερμανία συνεχίζει να ασκεί την ίδια πολιτική, η οποία είναι απολύτως σωστή για την προώθηση των γερμανικών συμφερόντων! Αυτό είναι το συνολικό συμπέρασμα από την πολύ χρήσιμη έκθεση του Γραφείου Προϋπολογισμού του Κράτους της Βουλής, η οποία παρουσιάζει τη νέα οικονομική διακυβέρνηση της Ευρωζώνης και για την οποία γράψαμε και χθες.

Στο πλαίσιο αυτό, ο προϋπολογισμός κάθε κράτους της Ευρωζώνης πρώτον, υπόκειται στην «προληπτική εποπτεία και έλεγχο» από την ΕΕ. Δεύτερον, η πορεία εκτέλεσής του ελέγχεται στενότερα από την Κομισιόν, με την οποία η κάθε κυβέρνηση κράτους της Ευρωζώνης υποχρεούται να βρίσκεται σε μια «συνεχή διαδικασία διαβούλευσης», να υφίσταται δηλαδή τον διαρκή έλεγχο της Κομισιόν. Τρίτον, κάθε χώρα που χρησιμοποιεί ως νόμισμα το ευρώ πρέπει να καθορίζει μεσοπρόθεσμους στόχους σε ένα πρόγραμμα τετραετούς διάρκειας. Το πρόγραμμα αυτό, το οποίο αποκαλείται Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής, επικαιροποιείται κάθε χρόνο και εγκρίνεται από το εθνικό κοινοβούλιο μέχρι το τέλος Μαΐου κάθε χρόνο.

Ο εθνικός προϋπολογισμός κάθε κράτους-μέλους της Ευρωζώνης κινείται υποχρεωτικά μέσα στο πλαίσιο του μεσοπρόθεσμου προγράμματος του κράτους αυτού. Τέταρτον, οι πόροι που αντλεί η κάθε χώρα από τα διαρθρωτικά ταμεία χορηγούνται πλέον υπό ανηλεείς όρους, με την Κομισιόν να μπορεί να κάνει ό,τι θέλει! Σε περίπτωση που μια χώρα βρίσκεται υπό μνημονιακό καθεστώς, όπως η Ελλάδα, ή έχει λάβει οικονομική ενίσχυση (δάνεια) από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης, τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα.

Η Κομισιόν μπορεί πλέον μόνη της να αναθεωρεί τα Σύμφωνα Εταιρικής Σχέσης που αντικαθιστούν τα ΕΣΠΑ και τα επιχειρησιακά προγράμματα, χωρίς καν να ερωτά το ενδιαφερόμενο κράτος! Ακόμη χειρότερα αν η Κομισιόν δεν είναι ικανοποιημένη από τη δημοσιονομική κατάσταση μιας χώρας, έχει το δικαίωμα να αναστέλλει ή και να ακυρώνει τη χρηματοδότησή της από τα διαρθρωτικά ταμεία της ΕΕ! «Κυρώσεις τέτοιου τύπου μπορεί να επιδεινώσουν την κατάσταση σε ένα κράτος-μέλος», διαμαρτύρεται το Γραφείο Προϋπολογισμού του Κράτους της Βουλής στην έκθεσή του.

Πέμπτον, καθιερώνεται νέα διαδικασία επιβολής κυρώσεων. Μέχρι τώρα έπρεπε να αποφασίσει το Συμβούλιο, δηλαδή οι υπουργοί ή οι πρωθυπουργοί των κρατών, για να επιβληθούν κυρώσεις σε μια χώρα. Από εδώ και πέρα, όμως, τις κυρώσεις τις επιβάλλει η Κομισιόν με «εισήγησή» της προς το Συμβούλιο, η οποία αυτοδικαίως θεωρείται ότι έγινε δεκτή, αν τα κράτη-μέλη δεν την ανατρέψουν με ψηφοφορία και μάλιστα σε μερικές περιπτώσεις με ειδική, αυξημένη πλειοψηφία! Εισάγεται δηλαδή η αρχή της «αντίστροφης πλειοψηφίας», όλες οι κυρώσεις που αποφασίζει η Κομισιόν ισχύουν χωρίς να τις υπερψηφίσουν τα κράτη, τα οποία μπορούν μόνο να τις ανατρέψουν!

Πρόκειται για… σατανικό πολιτικό εφεύρημα! Συνολικά οι αλλαγές που έχουν αποφασιστεί για τα κράτη της Ευρωζώνης περιορίζουν δραστικά τα κυριαρχικά τους δικαιώματα στη διεύθυνση της οικονομίας τους. Πολύ σωστά επισημαίνει η έκθεση ότι «η εξέλιξη της νέας οικονομικής διακυβέρνησης της ΕΕ ανταποκρίνεται στο δόγμα «διαρκώς στενότερη ένωση». Οδηγεί σε περαιτέρω μετατοπίσεις εξουσίας «προς τα πάνω», δηλαδή προς τους κεντρικούς θεσμούς της ΕΕ και της Ευρωζώνης». Αυτό δεν είναι καθόλου ένα απλό ζήτημα θεωρητικού χαρακτήρα, το οποίο αξίζει μιας κάποιας επισήμανσης. Αφορά τη ζωή όλων των Ελλήνων. Είναι βάσιμη άραγε η άποψη ότι παραδίνοντας την οικονομική διοίκηση της χώρας μας σε ξένα κέντρα μπορεί να ευημερήσει ο ελληνικός λαός; Αυτό είναι το κρίσιμο ερώτημα. Η πείρα -άκρως επώδυνη και ολέθρια- του μνημονιακού καθεστώτος της τελευταίας τετραετίας δείχνει το εντελώς αντίθετο. Είναι εξαίρεση αυτή η τετραετία; Δεν νομίζουμε, αλλά αυτή είναι μια άλλη συζήτηση.

Bookmark the permalink.